ایجاد ۵ خط معاینه فنی دردستورکار
پایان پروسه پرداخت ودیعه مسکن به آسیبدیدگان جنگ در منطقه ۵ تا نیمه خرداد
چهار دسترسی در تقاطع بلوار بهار شمالی-بزرگراه شهید بروجردی به بهرهبرداری رسید
خسارات بیش از ۵۰۰ واحد تولیدی استان تهران در جنگ
اولویت حفاری مکانیزه با کدام خط متروست و چرا؟
سازوکار ۳ مرحلهای درخصوص میزان پرداخت ودیعه مسکن
دکتر مهدی سعادتمند نوشت: پژوهشگر برق و فناوری ارتباطات نوشت: با توسعه روزافزون فناوری های نوین مبتنی بر شبکه های ارتباطی و فناوری اطلاعات نظیرکاربردهای دیجیتالی و هوش مصنوعی و تلاش جوامع برای افزایش سهم اقتصاد دیجیتال از کل درآمد حاصله، به تعداد کاربران و میزان استفاده آنها از فضای مجازی، تعداد خدمات و ارائه دهندگان آنها، شمار اپلیکیشن ها و سامانه ها و ... افزوده می¬شود. این درحالی است که میزان وابستگی آحاد جامعه به ارائه و دریافت خدمات و استفاده از کاربردهای دیجیتال نیز به شدت در حال افزایش است.
مهدی خداپرست- کارشناس حوزه شهری نوشت: بحرانها همیشه یک کارکرد ناخواسته اما حیاتی دارند: آنها عیار واقعی ساختارهای مدیریتی را در ترازوی نقد میگذارند. در این روزهای حساس که کلانشهرهای ما با چالشهای پیچیده و فشارهای ناشی از تحرکات خصمانهی دشمنان روبرو هستند، به وضوح میبینیم که دیگر نمیتوان شهر را بهطورصرف با بخشنامههای صلب اداری یا رویکردهای سنتی اداره کرد.
علیرضا طهرانی نوشت: در دنیای معاصر، هنگامی که جوامع با بحرانهای سخت و تنشهای ژئوپلیتیک روبرو میشوند، فراتر از ابعاد سختافزاریِ جنگ، آنچه بیش از هر چیز در معرض آسیب قرار میگیرد، «روانشناسی جمعی» و «تابآوری اجتماعی» یک ملت است. در چنین شرایطی، بازتولیدِ امید و امنیت روانی، نه تنها یک ضرورت اخلاقی، بلکه یک […]
فرزاد صدری نوشت: در روزگاری که حالِ هیچکس خوب نیست،در روزهایی که جامعهای خسته، عزادار، ناامید و فرسوده زیر فشار اقتصاد و سیاست نفس میکشد،طبیعی است که هر حرفی از شهر، شورا، شهرداری یا آینده، حساس و حتی آزاردهنده به نظر برسد.
فرزاد صدری نوشت: در روزهایی که نبضِ جامعه، زخمی و مضطرب میزد و زمزمههای اعتراض، بلندای آسمانِ شهر را پر کرده بود، دغدغه اصلی مردانِ تصمیم، باید عبور از طوفان و التیامِ زخمها میبود؛ دغدغهای که پیوندِ ملی و انسجامِ درونی را طلب میکرد. در این میان، آنچه از برخی نمایندگانِ فارس به گوش رسید، سایهای بود از نگاههایی که بیش از افقِ کلان، بر آینهی انتخاباتِ پیش رو و بازیهای کوچکِ جناحی خیره مانده بودند.
علی پیرحسینلو نوشت: یکی از روشنترین نشانههای عقبگرد در دوره ششم شورای شهر تهران، حذف آگاهانه نهادهای مشارکت محلی انتخابی و بیعملی عامدانه در قبال شورایاریها بود. نهادی که با وجود ضعفها و چالشهای حقوقی که داشت، بیش از دو دهه بهعنوان تنها تجربه نیمبندِ مشارکت محلهای انتخابی در تهران عمل کرده بود. این بیعملی، بیش از هر چیز، نشانه بیاعتمادی عمیق متصدیان این دوره به مشارکت سازمانیافته شهروندان است.
مصطفی خوشابی نوشت: ایران در آبان ۱۴۰۴ به نقطه بیبازگشت رسیده و سرانه آب تجدیدپذیر هر ایرانی به زیر ۵۰۰ مترمکعب و در محاسبات دقیقتر به ۳۳۵ مترمکعب در سال سقوط کرده و ما دیگر در وضعیت استرس آبی نیستیم؛ بلکه وارد کمبود مطلق آب شدهایم و هیچ بهانهای جز تصمیمات غلط در حکمرانی آب و عدم اصلاح الگوی مصرف در هفت دهه گذشته قابل قبول نیست.
سید علی حسینی/ مدیر اسبق ستاد مدیریت حمل و نقل و سوخت نوشت: برای درک بهتر وضعیت حملونقل در تهران، اگر روزی همه مردم تصمیم بگیرند به جای وسیله نقلیه شخصی از وسایل حملونقل عمومی استفاده کنند، چه رخ خواهد داد؟ این همان موضوعی است که سالها در شعارها و بیلبوردهای شهری تبلیغ میشود اما واقعیت این است که در صورت چنین تصمیمی، شهر بهطور کامل فلج خواهد شد. بنابراین، مردمی که امروز از خودروی شخصی خود استفاده میکنند، در واقع به کمک شهرداری تهران آمدهاند؛ چراکه با هزینه شخصی، بنزین و وسیله نقلیه خود، بار سنگین حملونقل شهری را بر دوش میکشند.